نمي‌دانم

نمیدانم چه مي خواهند كه مي‌گردند و مي‌كوبند و ويران مي‌كنند
به پاي خواهش و خواهش
هزاران كودك نورسته را سر مي‌زنند و   
مادران را بر مزار عاطفه دلخون و گريان مي كنند

به آن گوشه نظر افكن  
كه طفلي خسته و رنجور 
به ديواري كه خود طاقت نمي‌آرد نسيمي را
غريبانه سر حسرت نهاده  
بر دو پايش تاول آن بوسه‌هاي خاك پر خواريست
كه بي پروا به اين جسم نحيف لب مي‌گذارد

نمي‌دانم

نمي‌دانم چرا هر آدمي افسرده  
اما اين كسان را صحنه‌هاي اينچنين غمناك             خندان میکند!              

نمیدانم

نمي‌دانم پرستوهاي عاشق را چگونه سالها و سالها
زنجير و دربند واسير درد وهجران مي‌كنند

نمیدانم
نمي‌دانم چرا گل را درون چاله‌اي مدفون و عشق را بر صليب توطئه مصلوب

و حتي خنده را در شيشه حسرت پنهان مي‌كنند  

نمي‌دانم ولي در انتظارم تا بدانم ظلم تا كي بر قرار و
عدل تا كي زير خروار زمان مدفون خواهد ماند و
تا كي آسمان کشورم را خالي از عطر بهاران مي‌كنند  

 خرداد ۸۳

با احترام به تمام آزادی خواهان جهان و کشورم ایران

سوختنم را چه باک

میدانم که میایی

تا گلستان کنی خانه ام را

تا رام شوند این شعله های سرکش

با دستهای پیام آورت

که خدا یک بار دیگر هم

خواهد فرستاد ابراهیمش را

تا گلستان کند

تمام اندوه مرا!

رویا

گره بر گره

میبافم آرزوهایم را

با سرانگشتان عشق

گره بر گره

مینشانم

هزار آه خفته را

بر تسبیح چشمانت

گره در گره

اشک میشوم

تا نرم شود رشته های دوری

مبادا آزرده کند جسم نازکت را

وقتی بر بستر رویاهایم آرمیده ای

رویا

گیسوانم

گره خورده اند به دستهایت

و تو

میکشانی مرا

بر سنگلاخ تباهی

تا فرسوده شود پیرهن نجابت

بر جسم تبدارم...!

خرداد ۸۷

سقف آرزوهایم که بلند میشود

حسرت میخورم بر کوتاهیم

که نه با افسوس جبران میشود

نه با چهار پایه ای زیر پاهایم

"شقایق" هایم را پر پر میکنم

برگ به برگ

آه که میکشم

زمزمه میشود...

افسوس که تا انتها "زندگی باید کرد".

مهر ۸۷

رویا

هیچ مبارک بادی

اینچنین مبارک نکرد

شبهایم را

که تو با بوسه هایت

ستاره بارانم کردی

آه ای آیینه زیبای جوانیم

در تو مینگرم

دختری را

به رنگ چشمهایت

سبز از حضور تو

شناور در حوض فیروزه

به انتظار نامه ای تا

شاید روزی زنده کند

نوجوانی مرده اش را

رقصان بر بام ستاره ها...

پ ن۱: بو میکشم رد دستهایت را

تا سرخی شقایق

تولدم با تو مبارک شد نازنینم.

سهم من نیست به جز عطر غرور

غیر بوییدن یاسی در خواب

یا تبسم زدنی محو و خموش

به نگاهی که بیافتاده به آب

پشت این پنجره های بی نور

دیدن قطره آبی، دریاست

یا در این وحشت تلخ و تاریک

یک ترنم ز صدایت غوغاست

طمع خنده ندارم هرگز

به نسیمی دل من میلرزد

در ره جرعه ای از جام وصال

اگر از جان گذرم می ارزد

رویا